>

رد کردن لینک ها

مالکیت در کودکان

 

بین 1 تا 2 سالگی ، دعوای کودکان بر سر اسباب بازی در مهمانی ها و جیغ و داد بچه ها معمولا امری عادی است . دکتر سیرز در این باره توضیح میدهد که کودکان در مسیر رشد خود ، از خودمداری و خودشیفتگی به سخاوت و بخشش می رسند. در دوسالگی کودک متوجه جدا بودن خود از مادرش میشود. به همین دلیل “من بودن” و “مال من بودن” مسیر طبیعی رشد یک کودک نوپا است. به مرور که کودک رشد می کند، از مادر جدا می شود و به اشیاء می چسبد . این چسبیدن مرحله مهمی از رشد کودک برای داشتن احساسات سالم در آینده است. کودک یک ساله ، مادرش را به کسی نمیدهد. کودک دو ساله عروسکش را با کسی شریک نمی شود. گاهی کودک آنچنان وابستگی به وسایلش پیدا میکند که آن وسیله قسمتی از وجود کودک میشود. آیا تصور میکنید با چنین احساس قوی که بچه ها دارند ، میتوانیم از کودکی 2 ساله بخواهیم تا عروسکش را به همبازیش بدهد ؟ البته بعضی از کودکان ذاتا بخشنده هستند و در بخشیدن پیش قدم می شوند. اما در صد بالایی از بچه ها به وسایل خود وابستگی شدید پیدا می کنند. این مالکیت در کودکان به وسایل خود قابل فهم و احترام است. در حالی که نباید انتظار داشته باشیم که فرزندمان اسباب بازیش را بادیگری شریک شود ، باید به او طریق درست مالکیت و در کنار آن شراکت را به کودکمان بیاموزیم

چه کارهایی نکنیم

  1. کودک تا قبل از سه یا چهار سالگی فقط به خود و نیاز خود و احساس خود می اندیشد. دنیا را از دید او ببینید و او را مجبور نکنید.
  2. حتی در سنین بالای چهارسال ، بعضی از وسایل برای کودکان حکم گنج را دارند. همانگونه که شما حلقه ازدواجتان را به کسی نمی دهید از او هم انتظار نداشته باشید.
  3. فرزندتان را به خاطر احساسش تنبیه نکنید. از دید او تنها یک عروسک وجود دارد حتی اگر به او عروسکهای دیگر را نشان بدهید.
  4. انتظار نداشته باشید. دقیقا زمانی که انتظارش را ندارید فرزندتان بخشنده بودن را یاد میگیرد

چگونه به کودکم بیاموزم بخشنده باشد

قدم اول :

اگر فرزندتان اسباب بازی بچه دیگری را پس نمیدهد. با مهربانی و صبوری طرف بچه دیگر را بگیرید تا کودک حد و مرز را بیاموزد. اگر در کلاس یا مهد است از مادر دیگر یا مربی بخواهید تا اسباب بازی را پس بگیرد. و در حالی که فرزندتان را آرام میکنید ، مراقب باشید با محبت نامناسب به او حس قربانی بودن و طلبکار بودن را ندهید. در مهمانی ها ، اسباب بازی را از او بگیرید و به صاحبش بازگردانید و به او بگویید اگر بخواهد میتوانید شبیه آن را برایش بخرید ، اما آن اسباب بازی متعلق به دیگری است.

قدم دوم :

زمانی که مهمان دارید اسباب بازی های فرزندتان را جمع کنید و اسباب بازی های مخصوص مهمان که همه یک شکل هستند را بیاورید. فرزندتان باید بداند که این اسباب بازی ها مال او نیستند.

قدم سوم :

هر زمانی که مشغول چیدن میز غذا هستید ، برای بشقابها اسم بگذارید : ” کدوم بشقابو میخوای ؟ باشه این برای من ، این برای بابا ، این برای تو” و بعد به او بگویید که شما و پدرش میخواهید بشقابها را عوض کنید ، در موارد دیگر هم این بازی را انجام دهید ، تا فرزندتان شریک شدن را بیاموزد و بداند مالکیت مهم نیست.

قدم سوم :

زمانی که به محیط های اجتماعی می روید، قبل از ورود به او توضیح دهید که باید منتظر بماند تا نوبتش شود و باید اسباب بازی ها را تقسیم کند.

قدم چهارم :

از ساعت استفاده کنید . پدر و مادر و کودکان دور هم و با هم بازی کنند . زمانی را مشخص کنید و ساعت شماطه دار را روی زمان کوتاهی مثلا دو دقیقه بگذارید وسیله ای را به دست همدیگر بدهید و هر کسی از روی ساعت دو دقیقه آن شی دستش باشد . زمان که به پایان رسید با بازی و شادی تشویق کنید تا وسیله را به نفر بعدی بدهد. کودک با این بازی یاد میگیرد در محیط بیرون برای رسیدن نوبتش صبر کند.

قدم پنجم:

زمانی که فرزندتان اسباب بازی های دیگران را میگیرد و آنها اسباب بازی را پس میگیرند و او ناراحت میشود. شما ناراحت نشوید. احساسش را تایید کنید و بگویید : ” میدونم از اینکه اسباب بازی رو ازت گرفت ناراحتی ”

قدم ششم :

وقتی از تاکسی پیاده میشوید به او نشان دهید نقر دیگری سوار آن شد . زمانی که از صندلی خود در محیط عمومی بلند میشودی به او نشان دهید که دیگری روی صندلی شما مینشیند.

قدم هفتم :

با وسایل خانه بازی کنید ، وسایل شخصی خود را وسط بگذارید و آنرا به هم بدهید . از فرزندتان بخواهید شانه شما را به پدرش بدهد و جوراب پدر را به خواهرش

قدم هشتم :

به فرزندتان فرصت بدهید بخشیدن را بیاموزد. به او بیسکوییتی بدهید و خواهش کنید به خواهر یا برادرش بدهد. ممکن است او تکه ای از آن را بکند و به او بدهد و بقیه را خودش بخورد. این نشانه خوبی است که فرزندتان در حال یادگیری است.

به گفتگو بپیوندید