>

رد کردن لینک ها

با رفتاراشتباه فرزندم چه کنم

کارهای نادرستی که بچه ها انجام میدهند سه دسته هستند :

دسته اول کارهایی هستند که هم بد و هم آسیب زننده هستند .

کارهای بد و آسیب زننده کودک باید با روش درست متوقف شود و روش درست آن ، حضور فیزیکی والدین کنار کودک و توقف انجام کار آسیب زننده فرزندشان است. آسیب زدن می تواند خطر فیزیکی داشته باشد مانند کتک زدن یا هول دادن ، یا میتواند تجاوز به حریم دیگران باشد مثلا شکستن تلویزیون صاحبخانه در مهمانی . به عنوان مثال اگر کودکتان کتک میزند. باید کنار او حضور داشته باشید و دست فرزندتان را قبل از زدن بگیرید. شاید مجبور شوید بارها این کار را تکرار کنید تا با این روش ، مرزها و خط قرمزهای زندگی را به فرزندتان می آموزید.

دسته دوم کارهایی هستند که بد هستند اما بی خطرند :

به کارهای بد اما بی خطر مثل حرف بد زدن ، تف کردن ، یا رفتار اشتباهی که کودکتان از دیگران آموخته و برای جلب توجه شما یا دیگران دست به آن می زند ، بهتر است بی اعتناعی فعال کنید . یعنی آگاهانه وانمود کنید چنین رفتاری را ندیده اید. هر نوع تنبیهی در حقیقت توجه دادن به آن کار است که باعث تقویت کار بد اما بی خطر کودکتان می شود. با این روش به راحتی می توانید به فرزندتان کمک کنید برای جلب توجه شما دست به کار خوب بزند

دسته سوم کارهایی هستند که نه بد هستند و نه خطرناکند بلکه فقط اشتباهند:

کارهایی مانند مثل شکستن لیوان یا ریختن آب یا شیر روی لباس ، یا بهم ریختن اتاق یا کثیف کردن لباس کودک ، نه بد هستند و نه خطرناک ، فقط اشتباهند. بهترین کار این است که از ابتدا با امن کردن خانه از وقوع اشتباهات پیشگیری کنید. مثلا از لیوان پلاستیکی استفاده کنید. یا وسایل تزیینی شکستنی را موقتا جمع کنید. اما اگر اشتباه اتفاق افتاد. به فرزندتان روش جبران را بیاموزید. مثلا اگر گونی برنج را برگرداند. از او بخواهید برنجهای ریتخته شده روی زمین را با کمک شما تمیز کند.

بیشترین مشکلات پدر و مادر با فرزندشان ، هنگام برخورد با اشتباهات فرزندشان به وجود می آید. والدین هنگام برخورد با اشتباهات فرزندشان در حقیقت رابطه خود را با آنها میسازند یا ویران میکنند. و به فرزندشان همکاری یا لجبازی را خواهند آموخت . اگر والدین هنگام اشتباهات فرزندشان از داد زدن ، تهدید کردن ، احساس گناه دادن ، تحقیر کردن یا تنبیه کردن استفاده کنند نه تنها فرصتی طلایی برای آموزش همکاری و جبران اشتباهات به فرزندشان را از دست میدهند ، بلکه به حرمت نفس ، اعتماد به نفس ، پشتکار ، و امیدوار بودن فرزندشان آسیب خواهند زد.

کلام آخر :

بچه که بودم وقتی کار اشتباهی میکردم مادرم میگفت ” اشکال نداره حالا چیکار کنیم تا درست بشه ؟ ” اما مادر دوستم به او میگفت : ” خاک بر سرت یه کار درست نمی تونی انجام بدی “ امروز هر دو بزرگسال و بالغ هستیم هر زمان اتفاق بدی می افتد اولین فکری که به ذهن من می آید این است که ” خب چیکار کنم ؟” و با حداقل اضظراب و عصبانیت مشکل را حل میکنم . اما دوستم با مواجعه شدن با اتفاقات بد ، عصبانی میشود و میگوید : ” خاک بر سر من که نمیتونم یه کار درست انجام بدم ، چرا من انقدر بدبختم “ حرفای امروز ما و احساسی که به فرزندمان می دهیم برای همه عمر تبدیل به صدای درونی فرزندمان خواهد شد. مراقب باشیم جه پیامی برای همه عمر به فرزندمان می دهیم